اودو کییر، بازیگر آلمانی که در ۲۷۵ نقش در سینمای هالیوود و اروپا بازی کرده بود، از جمله چندین فیلم از راینر ورنر فاسبیندر، گاس ون سنت و لارس فون تریه، در ۸۱ سالگی درگذشت. کییر صبح روز یکشنبه درگذشت؛ شریک زندگیاش دلبرت مکبرایید این خبر را به مجله ورایتی داد. دوست او، مایکل چایلدرز، از طریق شبکههای اجتماعی اعلام کرد که کییر در بیمارستانی در پالم اسپرینگز، کالیفرنیا درگذشت. علت مرگ اعلام نشد.
کییر که به نگاه نافذش مشهور بود، اغلب نقش شرورها، هیولاها و شخصیتهای ترسناک را بازی میکرد و چندین بار نقش خونآشامها و نازیها را ایفا کرده بود. او در فیلم، تلویزیون، موزیکویدئو و بازیهای ویدیویی بازی میکرد و گاهی بهعنوان بازیگر شخصیتمحور شناخته میشد، بهخاطر اجراهای بهیادماندنیاش در سینمای اروپا و هالیوود. او یکبار گفته بود: «من فیلمهای ترسناک را دوست دارم، چون اگر نقشهای کوچک یا مهمان بازی میکنید، بهتر است شرور باشید و مردم را بترسانید تا آنکه نقش کسی را بازی کنید که در اداره پست کار میکند و بعد به خانه میرود و پیش زن و فرزندانش است. تماشاگران شما را بیشتر به خاطر خواهند سپرد.»
کییر با نام اودو کیرسپه در سال ۱۹۹۴ در آلمان به دنیا آمد؛ تنها چند ساعت پس از تولدش بیمارستان بمباران شد و او همراه مادرش از آوار بخش زایمان نجات یافت. او در کودکی در آلمان پس از جنگ «وحشتناک» زندگی میکرد و در مصاحبهای با گاردین در سال ۲۰۰۲ گفت: «پدرم وقتی من به دنیا آمدم، از قبل ازدواج کرده بود و سه فرزند داشت و مادرم نمیدانست. بنابراین ما در فقر بزرگ شدیم. تا ۱۷ سالگی آب گرم نداشتیم.» کییر بهعنوان نوجوان در کارخانه کار میکرد تا پول کافی برای «خارج شدن از آن بدبختی که در آن به دنیا آمده بودم» جمع کند؛ او در ۱۶ سالگی با کارگردان فیلم، فاسبیندر که ۱۵ سال داشت، در یک بارِ مخصوص کارگران در کلن دوست شد. وقتی به لندن رفت تا انگلیسی بخواند، در یک کافیشاپ کشف شد. او یکبار گفته بود: «من توجه را دوست داشتم، بنابراین بازیگر شدم.» نخستین نقش مهم او در فیلم ترسناک نشان شیطان (۱۹۷۰) بود.
کییر اغلب گفته بود که مسیر حرفهایش با شانس شکل گرفته است. او در یک پرواز کنار کارگردانِ اندی وارهول، پاول موریسی نشست که او را در نقش فرانکنشتاین در گوشت برای فرانکنشتاین (۱۹۷۳) و سپس در نقش دراکولا در خون برای دراکولا (۱۹۷۴) انتخاب کرد. او با دوست خود فاسبیندر دوباره همکاری کرد و در فیلمهای او همسر ایستگاهدار (۱۹۷۷)، لولا (۱۹۸۱)، نسل سوم (۱۹۷۹) و لیلی مارلن (۱۹۸۱)، و همچنین مینیسریال برلین الکساندرپلاتز (۱۹۸۰) حضور یافت.
در دهه ۱۹۸۰، او با کارگردان جوان و بحثبرانگیز دانمارکی، لارس فون تریه، آشنا شد. فون تریه او را در تولید تلویزیونی مدئا (۱۹۸۷) به کار گرفت و همکاریای را آغاز کرد که چند دهه ادامه داشت. کییر، که همچنین پدرخواندهی پسر فون تریه بود، در پروژههای این کارگردان شامل اپیدمی (۱۹۸۷)، اروپا (۱۹۹۱)، پادشاهی (۱۹۹۴)، شکستن امواج (۱۹۹۶)، رقصنده در تاریکی (۲۰۰۰)، داگویل (۲۰۰۳)، ملانکولیا (۲۰۱۱) و نیفومانیاک: قسمت دوم (۲۰۱۳) ظاهر شد.
گاس ون سنت، که اجرای کییر در فرانکنشتاین و دراکولا را تحسین میکرد، او را برای اولین نقش آمریکایی در فیلم آیداهوی خصوصی من (۱۹۹۱) انتخاب کرد. مدونا، که طرفدار فیلم آیداهوی خصوصی من بود، کییر را به عنوان شوهر پریشانِ خود در کتاب سکس (۱۹۹۲) به کار گرفت، و او سپس در موزیکویدئوهای اروتیکا (۱۹۹۲) و عمیقتر و عمیقتر (۱۹۹۲) حضور داشت. کییر همچنین در موزیکویدئوهای سوپرترمپ، کورن و ایو ظاهر شد.
در دهه ۱۹۹۰، کییر نقشهای کوچک اما بهیادماندنی در بسیاری از فیلمهای هالیوود ایفا کرد، از جمله ایس ونچورا: کارآگاه حیوانات خانگی (۱۹۹۴)، جانی مِمونیک (۱۹۹۵)، آرماگدون (۱۹۹۸)، پایان روزها (۱۹۹۹) و بلید (۱۹۹۸). در سالهای پایانی زندگی، کییر در فیلمهای اس. کریگ زاهلر شامل دعوا در بند ۹۹ (۲۰۱۷) و کشیده شده روی بتن (۲۰۱۸) ظاهر شد و نقش اصلی را در کمدی ترانهی قو (۲۰۲۲) ایفا کرد؛ نقش آرایشگر بازنشسته و متکبر که از خانه سالمندان فرار میکند تا موی مشتری سابق درگذشتهاش را آرایش کند. درباره حرفه پربارش، او یکبار گفته بود: «۱۰۰ فیلم بد هستند، ۵۰ فیلم را میتوان با یک لیوان شراب دید و ۵۰ فیلم خوب هستند.»
آخرین فیلم اودو کییر، مامور مخفی (۲۰۲۵)، یک تریلر سیاسی بود که در آن نقش بازمانده یهودی هولوکاستی را بازی میکند که در سالهای پایانی دیکتاتوری نظامی برزیل گرفتار شده است. او همچنین در بازی ویدیویی ترسناک OD، ساخته هنرمند ژاپنی هیدئو کوجیما و تهیهکنندهی جردن پیل، حضور خواهد داشت.
منبع: گاردین
