نویسنده: امیرعطا جولایی

مرور خانۀ دوست کجاست اگر واجد مکاشفه‌ی تماماً تازه­ای هم نباشد (سخت است درباره‌ی این فیلمساز بخصوص بشود زاویه‌ی دیدی تازه طرح کرد

سال ۱۳۶۵ در تاریخ‌نگاری سینمای ایران، سال غریبی‌ست. به‌خصوص همین ناخدا خورشید مستطاب در آن نمایش دارند، و هم فیلم‌هایی هنوز دیدنی

با همان منطق تراژیک و سببیِ پیرنگی کلاسیک. ساتراپی حتی در رفتنش هم مثالی به دست داد به خیال‌انگیزیِ جهان انیمیشن زیبایش، پرسپولیس.

شهریار مندنی‌پور نماینده‌ی برجسته‌ی نسل سوم داستان‌نویسی ایران است؛ نسلی که رئالیسم را به عنوان یک نقطه در شعله‌های جنگ و انقلاب صیقل خورد

جشنواره‌ی فیلم کن و ماراتن نفس‌گیر دیدن روزی چهار یا پنج فیلم در آن مزایایی دارد و معایبی. تصویری کلی از حال و روز سینما به دست می‌دهد