نویسنده: پرویز جاهد
“انتظار” در سینما معمولاً مفهومی روایی است. شخصیت منتظر وقوع حادثه‌ای است و فیلم نیز تماشاگر را در فاصله میان اکنون و آن حادثه نگه می‌دارد
فیلم «اسارت بشری» ساخته جان کرامول، نخستین اقتباس سینمایی هالیوودی و روایتی فشرده از رمان «پیرامون اسارت بشری»، شاهکار سامرست موآم است
فیلم «فردا» (۱۹۷۲) ساخته جوزف آنتونی، اثری آرام و نامتعارف درباره تنهایی، شفقت و تداوم عشق در جهانی است که امکانی برای خوشبختی وجود ندارد
فیلم «شهروند مستقل» یا «خودمختار»، ساخته کریستین سویگال، بیش از آن‌که صرفاً یک تریلر جنایی درباره جنبش «شهروندان خودمختار/ مستقل» باشد
کمتر کارگردانی را می‌توان یافت که مثل آندری تارکوفسکی مسئله زمان را صریح و آگاهانه به مرکز نظریه و عمل سینمایی خود منتقل کرده باشد.
درگذشت پاتریشیو گوزمن، مستندساز بزرگ شیلیایی، پایان زندگی سینماگری است که بیش از نیم قرن با دوربین خود به روایت تاریخ معاصر شیلی
ولادان نیکولیچ در هر اتفاقی که قرار است بیفتد، قبلاً افتاده است، اثری نیمه‌تجربی و آوانگارد خلق کرده که در قالب کلاژی از داستان‌های کوتاه
دو جلد کتاب دلوز دربارۀ سینما، یعنی «حرکت- تصویر» و «زمان-تصویر»، در فاصله میان این دو پرسش شکل گرفته‌اند
پنجاه سال از نخستین نمایش فیلم «تودو مودو» ساختۀ الیو پتری می‌گذرد. این فیلم، نه فقط به‌عنوان فیلمی جنجالی دربارهٔ ساختار سیاسی دموکرات
فیلم «بد حرف نزن» (Speak No Evil) یا «مهمانان» (Gæsterne) ساختۀ کریستین تافدروپ، فیلمساز دانمارکی است که در سال 2022 ساخته شد