مطالب نظریه تئاتر

بهرام بیضایی، برکت و عزت تئاتر و سینمای ایران. درام نویس و مولف بزرگ که از درام‌نویسان بزرگ جهان کم نداشت و بر قله نمایش در ایران ایستاد

جهانی که مهیار جوادی‌ها برپا کرده، به میانجی دو اثری که هستی‌شناسی متفاوتی را بازتاب می‌دهند و وضعیت‌های انسانی مختلفی را رویت‌پذیر می‌کنند

فرانتس زاور کروتس، داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، بازیگر و کارگردان تئاتر و سینمای آلمان در سال 1946 در مونیخ به دنیا آمد

«رابرت ویلسون» از مهم‌ترین هنرمندان پیشرو و آوانگارد تئاتر تجربی قرن معاصر، خود استاد دیدن جزئیات و اجرای جزئیات در آثارش بود

«ناگهان…» بر خلاف دیگر نمایشنامه‌های نعلبندیان بر اساس یک قصه شکل گرفته و پیش می‌رود. با آن‌که قصه در فضایی کاملاً واقع‌گرایانه به نظر می‌رسد

این نابغه‌ی دیوانه (اگوست استریندبرگ)، مهم است؛ مهم و جاودانه! تلاش‌های بسیاری؛ چه از سر عشق و چه از سر نفرت، برای تشخیص جایگاهش صورت گرفته

می‌خواهم با این نظریه شروع کنم: آثار گئورگ بوشنر به طور فشرده تمام  عناصر بیانی اساسی ادبیات مدرن قرن  ما را در برمی‌گیرد.

نمایشنامۀ شهرزیبا نوشته‌ی کانر مک‌فرسن، تلاشی درجهت یافتن راهی برای دوام آوردن زندگی است. فرقی نمی‌کند در کدام دهه از زندگی‌مان باشیم

وقایع نمایش «اکتینگ» در سلول یک زندان رخ می‌دهد. دو زندانی به نام‌های ژِپتِو و اُرَس، به انتظار زندانی جدید هستند تا وارد سلول آن‌ها شود

نمایش من هم… با نگاه آسیب‌شناسانۀ خود سعی می‌کند در موضوع‌هایی مانند تعرض جنسی، قضاوت اجتماعی و حقوق زنان، رویکرد متفاوتی را ارائه دهد