مطالب نقد و نظریه ادبی

داستان کوتاه «سنگِ سفید» اثرِ «قاضی ربیحاوی» درباره‌ی سازوکار یک واقعه است. در ظاهر داستان درباره‌ی اعدام مردی است در ملأعام

دیوید دنبرو در مقدمه «منشور حقوق قصه‌گویی»: «حقوق قصه‌گویی به اندازه حقوق دیگر شناخته‌شده نیستند، اما اهمیتشان کمتر از آنها نیست.»

اگر بپرسیم مهم‌ترین عنصر «داستان باغ‌وحش» اثر ادوارد آلبی چیست، به‌احتمال زیاد پاسخ بسیاری از افراد شخصیت‌پردازی یا دیالوگ‌های تنش‌آلود

حالا و در روزهایی که شهرنوش پارسی‌پور عزیز را از دست داده‌ایم، شاید بتوانیم بر جایگاهی متمرکز شویم که طی شش دهه نویسندگی خلاق، با رنج

رمانِ «مای نِیم ایز لیلا»ی بی‌تا ملکوتی، بیش از هر چیز، پر است از فقدان، جدایی، نشدن، نتوانستن، نرسیدن، ترس‌خوردگی و واماندگی

می‌خواهم نگاهی داشته باشم به آثار شهرنوش پارسی‌پور، از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات معاصر ایران که در ۸۰ سالگی با جهان فانی، وداع کرد

مهم‌ترین چیزی که درباره‌ی این می‌توان گفت این است که مای نیم ایز لیلا تاریخ مصرف ندارد. هرچند برهه‌ای خاص از تاریخ ایران را روایت کرده

شهریار مندنی‌پور نماینده‌ی برجسته‌ی نسل سوم داستان‌نویسی ایران است؛ نسلی که رئالیسم را به عنوان یک نقطه در شعله‌های جنگ و انقلاب صیقل خورد

“اگر عکس‌های جنگ واقعاً چنین قدرتی دارند، چرا پس از این همه تصاویر هولناک، جنگ متوقف نشده است؟” عکاسی از جنگ تقریباً از نیمهٔ قرن نوزدهم،…

وقتی درمورد داستان کوتاه آمریکایی از دهه‌‎ی هشتاد قرن بیستم به بعد تحقیق می‌کنیم با یک اصطلاح به‌شدت فراگیر مواجه می‌شویم: «رئالیسم کثیف»