مطالب نقد و نظریه ادبی

حالا و در روزهایی که شهرنوش پارسی‌پور عزیز را از دست داده‌ایم، شاید بتوانیم بر جایگاهی متمرکز شویم که طی شش دهه نویسندگی خلاق، با رنج

رمانِ «مای نِیم ایز لیلا»ی بی‌تا ملکوتی، بیش از هر چیز، پر است از فقدان، جدایی، نشدن، نتوانستن، نرسیدن، ترس‌خوردگی و واماندگی

می‌خواهم نگاهی داشته باشم به آثار شهرنوش پارسی‌پور، از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات معاصر ایران که در ۸۰ سالگی با جهان فانی، وداع کرد

مهم‌ترین چیزی که درباره‌ی این می‌توان گفت این است که مای نیم ایز لیلا تاریخ مصرف ندارد. هرچند برهه‌ای خاص از تاریخ ایران را روایت کرده

شهریار مندنی‌پور نماینده‌ی برجسته‌ی نسل سوم داستان‌نویسی ایران است؛ نسلی که رئالیسم را به عنوان یک نقطه در شعله‌های جنگ و انقلاب صیقل خورد

“اگر عکس‌های جنگ واقعاً چنین قدرتی دارند، چرا پس از این همه تصاویر هولناک، جنگ متوقف نشده است؟” عکاسی از جنگ تقریباً از نیمهٔ قرن نوزدهم،…

وقتی درمورد داستان کوتاه آمریکایی از دهه‌‎ی هشتاد قرن بیستم به بعد تحقیق می‌کنیم با یک اصطلاح به‌شدت فراگیر مواجه می‌شویم: «رئالیسم کثیف»

وقتی گرفتار نوشته‌های ساموئل بکت می‌شوی، همیشه گرفتار خواهی ماند. همیشه. از آثار متأخر بکت یعنی «بد دیده شد، بد گفته شد» (۱۹۸۱)

ناباکوف را باید تنها پیامبری دانست که از هرگونه پیام اخلاقی برائت می‌جست. او با صدای بلند فریاد می‌زد که «هنر فاقد ارزش اجتماعی است»

«معصوم چهارم» گلشیری مانند داستان «معصوم اول» در فرم نامه‌نگاری نوشته شده. راوی اول‌شخص داستان نامه را به‌عنوان محمل روایی انتخاب کرده