نویسنده: امیرمهدی عسلی
«بکرومز» (Backrooms) متکی بر یکی از عجیبترین و نوظهورترین خاستگاههای رسانهای قرن بیستویکمی است؛ پدیدهای برآمده از اعماق فرهنگ اینترنت
اگر صادق باشیم «مایکل» از پس انجام همین کار سادۀ ویکیپدیای تصویری بودن هم برنمیآید. فیلم اگر خردمندانه ساخته شده بود
درست در این نقطه بود که «شیفتگی» (Obsession) متولد شد؛ فیلمی بسیار کمخرج که گیشهها را لرزاند و بالاتر از اسپینآف «جنگ ستارگان» را رقم زد
«یک نبرد پس از دیگری» کار خود را با یک چهلدقیقۀ طوفانی آغاز میکند؛ که در آن همراه گروهی از آنارشیستهای چپ، فرنچ ۷۵، میشویم
«پیادهروی طولانی» (The Long Walk) که اینبار به کارگردانی فرانسیس لارنس جان گرفته، نه از هراس میگوید، نه از رستگاری
واقعیت آن است که «علت مرگ: نامعلوم» ساخته علی زرنگار پرچم قطبی از سینمای ایران را برافراشت که آن را سینمای مستقل مینامیم
قهرمان اصلی «از اوج تا حضیض» (Highest 2 Lowest) دیوید کینگ (دنزل واشنگتن) یک غول صنعت موسیقی در نیویورک است
«ادینگتون» از همان سکانس نخست، تکلیف خود را روشن میکند؛ بیش از آنکه دغدغۀ روایت داشته باشد، در پی آن است که برتری خود را به رخ بکشد
«ماتریالیستها» متمرکز است بر شخصیتی به نام لوسی (داکوتا جانسون)؛ ساکن نیویورک که زندگی حرفهایاش حول محور روابط دیگران میچرخد
هر چقدر بیشتر دلباختۀ «۲۸ روز بعد» باشید، بیشتر از «۲۸ سال بعد» ناامید خواهید شد. از منظر بصری، فیلم دچار یک اغتشاش سراسریست