نویسنده: امیرمهدی عسلی
«یک نبرد پس از دیگری» کار خود را با یک چهلدقیقۀ طوفانی آغاز میکند؛ که در آن همراه گروهی از آنارشیستهای چپ، فرنچ ۷۵، میشویم
«پیادهروی طولانی» (The Long Walk) که اینبار به کارگردانی فرانسیس لارنس جان گرفته، نه از هراس میگوید، نه از رستگاری
واقعیت آن است که «علت مرگ: نامعلوم» ساخته علی زرنگار پرچم قطبی از سینمای ایران را برافراشت که آن را سینمای مستقل مینامیم
قهرمان اصلی «از اوج تا حضیض» (Highest 2 Lowest) دیوید کینگ (دنزل واشنگتن) یک غول صنعت موسیقی در نیویورک است
«ادینگتون» از همان سکانس نخست، تکلیف خود را روشن میکند؛ بیش از آنکه دغدغۀ روایت داشته باشد، در پی آن است که برتری خود را به رخ بکشد
«ماتریالیستها» متمرکز است بر شخصیتی به نام لوسی (داکوتا جانسون)؛ ساکن نیویورک که زندگی حرفهایاش حول محور روابط دیگران میچرخد
هر چقدر بیشتر دلباختۀ «۲۸ روز بعد» باشید، بیشتر از «۲۸ سال بعد» ناامید خواهید شد. از منظر بصری، فیلم دچار یک اغتشاش سراسریست
پیرنگ اصلی «طرح فنیقی» ساده و بیآلایش است، اما پرسش اصلی آن است که این سادگی رهآورد خامی و تلاش برای مد روز بودن است
«پیرپسر» بسیار مدیون نمایش چشمگیر حسن پورشیرازیست، پس چه بهتر که مقدمهگویی را رها کنیم و حرف آخر را همین اول بزنیم
مقایسۀ فیلم «گناهکاران» با آثار شاخص ژانر وحشت همچون «نوسفراتو» یا فیلمهای پستمدرنی چون «حرامزادههای لعنتی»، جفایی است در حق هر دو سینما