Close Menu
مجله تخصصی فینیکسمجله تخصصی فینیکس

    Subscribe to Updates

    Get the latest creative news from FooBar about art, design and business.

    What's Hot

    نگاهی به نمایش «آرزوهای کوچک»؛ میان تراژدی کودکی، موسیقی و امید به بازپس‌گیری زندگی

    الگوریتم قصابی و مهندسی سکوت: کالبدشکافی فرم و حقیقت در مستند «نازا» (Naza – 2026)

    مک کارتیسم، فساد مطبوعات، و دنیای نوآر در «بوی شیرین موفقیت» الکساندر مکندریک

    Facebook X (Twitter) Instagram Telegram
    Instagram YouTube Telegram Facebook X (Twitter)
    مجله تخصصی فینیکسمجله تخصصی فینیکس
    • خانه
    • سینما
      1. نقد فیلم
      2. جشنواره‌ها
      3. یادداشت‌ها
      4. مصاحبه‌ها
      5. سریال
      6. مطالعات سینمایی
      7. فیلم سینمایی مستند
      8. ۱۰ فیلم برتر سال ۲۰۲۴
      9. همه مطالب

      اخلاقِ نگاه در ضیافت سرمایه: بازخوانی فرم و معنا در «عشقِ ممکن» (Possible Love – 2026) ساخته لی چانگ-دونگ

      ۱۹ آبان , ۱۴۰۵

      سالمندستیزی؛ نفرت از آینده خویشتن | خوانشی جامعه‌شناختی از فیلم «ملکه در دریا» (Queen at Sea – 2026) ساخته لنس همر

      ۱۸ آبان , ۱۴۰۵

      هاضمه‌ی دوران | یادداشتی بر دیگِر (Digger) ساخته‌ی الخاندرو گونزالز ایناریتو

      ۱۳ آبان , ۱۴۰۵

      سیاستِ تصویر در آینه سقوط اخلاقی؛ خوانشی انتقادی از «پرتوها و سایه‌ها» (The Rays and Shadows) ساخته خاویر ژیانوُلی

      ۱۲ آبان , ۱۴۰۵

      ویناله: «کنتس خون»؛ خون‌آشام زنانه

      ۷ آبان , ۱۴۰۵

      «مرز»؛ از عشق تا انتقام

      ۵ مهر , ۱۴۰۵

      گفت‌و‌گوی اختصاصی محمد عبدی با تونی سرویلو؛ «امیدوارم نقش‌هایم با هم متفاوت باشند»

      ۲۹ شهریور , ۱۴۰۵

      «نیاکان عزیز، بگذارید عبور کنیم»؛ لاو دیاز و مذهب

      ۲۸ شهریور , ۱۴۰۵

      «مینوتور»؛ تلخی‌های بی‌پایان زندگی

      ۱۸ آبان , ۱۴۰۵

      پنج نامه‌ی کوتاه به ترانه علیدوستی

      ۱۶ آبان , ۱۴۰۵

      تحلیل فیلم «تو به اینجا تعلق نداری» (فلورین شِربان، ۲۰۲۶): تجلی نوین آسیب‌های طبقاتی در سینمای اروپای شرقی

      ۱ آبان , ۱۴۰۵

      ردپای زمان، خاطره و وسوسه‌ی رفتن: کالبدشکافی فرمالیستی «نینا روزا» (Nina Roza – 2026)

      ۲۸ مهر , ۱۴۰۵

       دوربین شیئی است بدترکیب یا خداگونه؟ | گفت‌وگویی با راس مک‌الوی و پیوندی میان سه نسل

      ۷ آبان , ۱۴۰۵

      گفت‌و‌گوی اختصاصی محمد عبدی با تونی سرویلو؛ «امیدوارم نقش‌هایم با هم متفاوت باشند»

      ۲۹ شهریور , ۱۴۰۵

      آنچه بر زنان خواننده در ایران می‌گذرد، شر محض است | زن، زندگی، آزادی، راه بی‌بازگشت: هانا کامکار

      ۲۷ آذر , ۱۴۰۴

      گفت‌و‌گوی اختصاصی محمد عبدی با بلا تار؛ راز و رمز جهان سیاه و سفید 

      ۱۳ آذر , ۱۴۰۴

      زنانی که نه قهرمان‌اند و نه قربانی | نگاهی به شخصیت‌های زن آثار آیدا پناهنده به بهانه‌ی شروع سریال «سرخ و سیاه» به نویسندگی و کارگردانی او

      ۸ آبان , ۱۴۰۵

      چه کسی حوا را شرور کرد؟ | بازخوانی زن، گناه و آزادی در سریال «شرق بهشت»

      ۳۰ مهر , ۱۴۰۵

      نفرین قابیل و رستاخیزِ لیلیت | کالبدشکافی روانکاوانه مینی‌سریال «شرق بهشت» (East of Eden – 2026) اثر زوئی کازان

      ۲۳ مهر , ۱۴۰۵

      سایلو؛ جهانی با فرهنگ ندانستن

      ۱۹ مهر , ۱۴۰۵

      سینمای تینتو براس؛ اروتیسم رهایی‌بخش یا پورنوگرافی و ابژه ساختن بدن زنانه

      ۱۷ آبان , ۱۴۰۵

      بنده‌ی خدا؛ روایت انزوا و خشونت از صفحه تا پرده

      ۱۰ آبان , ۱۴۰۵

      فلسفه انتظار در سینما | هایدگر و زمان به مثابه امکان

      ۲۶ مرداد , ۱۴۰۵

      سینما در دوراهی انسان و ماشین

      ۳ تیر , ۱۴۰۵

      الگوریتم قصابی و مهندسی سکوت: کالبدشکافی فرم و حقیقت در مستند «نازا» (Naza – 2026)

      ۲۴ آبان , ۱۴۰۵

      نازا؛ دستور زبان کشتار | تأملی بر مستندی درباره زبان و سازوکارهای پنهان کشتار در غزه

      ۲۱ آبان , ۱۴۰۵

      پاتریشیو گوزمن؛ روایتگر حافظۀ خونین و زخمی یک ملت

      ۲۹ شهریور , ۱۴۰۵

      نگاهی به مستند لعبت‌باز ساخته پوریا نوری

      ۲۴ مرداد , ۱۴۰۵

      نگاهی به نمایش «آرزوهای کوچک»؛ میان تراژدی کودکی، موسیقی و امید به بازپس‌گیری زندگی

      ۲۵ آبان , ۱۴۰۵

      الگوریتم قصابی و مهندسی سکوت: کالبدشکافی فرم و حقیقت در مستند «نازا» (Naza – 2026)

      ۲۴ آبان , ۱۴۰۵

      مک کارتیسم، فساد مطبوعات، و دنیای نوآر در «بوی شیرین موفقیت» الکساندر مکندریک

      ۲۴ آبان , ۱۴۰۵

      آیا چیزی به اسم شاهنامه به نثر روان وجود دارد؟

      ۲۳ آبان , ۱۴۰۵

      الگوریتم قصابی و مهندسی سکوت: کالبدشکافی فرم و حقیقت در مستند «نازا» (Naza – 2026)

      ۲۴ آبان , ۱۴۰۵

      مک کارتیسم، فساد مطبوعات، و دنیای نوآر در «بوی شیرین موفقیت» الکساندر مکندریک

      ۲۴ آبان , ۱۴۰۵

      نازا؛ دستور زبان کشتار | تأملی بر مستندی درباره زبان و سازوکارهای پنهان کشتار در غزه

      ۲۱ آبان , ۱۴۰۵

      وقتی باران قصه می‌گوید | رد پای باران در سینمای ایران

      ۲۰ آبان , ۱۴۰۵
    • ادبیات
      1. نقد و نظریه ادبی
      2. تازه های نشر
      3. داستان
      4. گفت و گو
      5. همه مطالب

      آیا چیزی به اسم شاهنامه به نثر روان وجود دارد؟

      ۲۳ آبان , ۱۴۰۵

      راشومون؛ روایت‌هایی که از خودمان می‌سازیم | درباره‌ی اقتباس آکیرا کوروساوا از دو داستان آکوتاگاوا

      ۱۹ آبان , ۱۴۰۵

      گل سرخی روی تل تاپاله؛ درباره‌ی رمان خانواده‌ی پاسکوآل دوآرته

      ۱۶ آبان , ۱۴۰۵

      بنده‌ی خدا؛ روایت انزوا و خشونت از صفحه تا پرده

      ۱۰ آبان , ۱۴۰۵

      چشم برجک: وقتی رمان پلیسی وارد جهان ژاندارمری ایران می‌شود

      ۹ شهریور , ۱۴۰۵

      ایران و ایرانی از چشم روزنامه‌نگاران آمریکایی

      ۱۱ تیر , ۱۴۰۵

      جادوی روایتگری در رمان کوتاه «بدرودها» نوشته‌ی خوآن کارلوس اونتی

      ۱۶ مرداد , ۱۴۰۴

      بررسی فمنیستی رمان «گوگرد» نوشته‌ی عطیه عطارزاده

      ۱۰ خرداد , ۱۴۰۴

      کلید | داستان کوتاه از ایزاک بشویس سینگر (از مجموعه‌ی بهترین داستان‌های قرن بیستم به کوشش جان آپدایک)

      ۱۷ مهر , ۱۴۰۵

      پارک نیاوران | داستان کوتاه از بی‌تا ملکوتی

      ۲۲ مرداد , ۱۴۰۵

      «پناه بر ادبیات» | مقاله-قصه‌ای بر طاقت‌گری در زمانه‌ی سیاهی و واماندگی

      ۹ مرداد , ۱۴۰۵

      از کجا زنگ می‌زنم | داستان کوتاه از ریموند کارور

      ۲۷ تیر , ۱۴۰۵

      ایران و ایرانی از چشم روزنامه‌نگاران آمریکایی

      ۱۱ تیر , ۱۴۰۵

      جادویی از جنس واقعیت، حقیقتی از جنس تخیل

      ۲۰ اسفند , ۱۴۰۴

      گفتگو با مهدی گنجوی درباره تصحیح نسخۀ جدید کتاب «هزار و یکشب»

      ۲۴ شهریور , ۱۴۰۴

      اعتماد بین سینماگر و نویسنده از بین رفته است | گفتگو با شیوا ارسطویی

      ۲۴ اسفند , ۱۴۰۳

      آیا چیزی به اسم شاهنامه به نثر روان وجود دارد؟

      ۲۳ آبان , ۱۴۰۵

      راشومون؛ روایت‌هایی که از خودمان می‌سازیم | درباره‌ی اقتباس آکیرا کوروساوا از دو داستان آکوتاگاوا

      ۱۹ آبان , ۱۴۰۵

      گل سرخی روی تل تاپاله؛ درباره‌ی رمان خانواده‌ی پاسکوآل دوآرته

      ۱۶ آبان , ۱۴۰۵

      بنده‌ی خدا؛ روایت انزوا و خشونت از صفحه تا پرده

      ۱۰ آبان , ۱۴۰۵
    • تئاتر
      1. تاریخ نمایش
      2. گفت و گو
      3. نظریه تئاتر
      4. نمایش روی صحنه
      5. همه مطالب

      تئاتر با عشق آغاز می‌شود | نگاهی به حضور محمود دولت‌آبادی در تئاتر ایران

      ۲۱ تیر , ۱۴۰۴

      آنچه بر زنان خواننده در ایران می‌گذرد، شر محض است | زن، زندگی، آزادی، راه بی‌بازگشت: هانا کامکار

      ۲۷ آذر , ۱۴۰۴

      گفتگو با فرخ غفاری دربارۀ جشن هنر شیراز، تعزیه و تئاتر شرق و غرب

      ۲۸ آذر , ۱۴۰۳

      جایگاه بهرام بیضایی در تئاتر و سینمای مدرن در ایران

      ۱۰ دی , ۱۴۰۴

      جسارت در کشف قلمروهای تازه اجرایی در دو اجرای مهیار جوادی‌ها

      ۱۶ آذر , ۱۴۰۴

      فرانتس زاور کروتس، صدای مردم فلاکت‌زده و خاموش

      ۳ آذر , ۱۴۰۴

      جشن نور و شعر و سکون در دنیای نابغه‌ی تئاتر تجربی جهان | نگاهی کوتاه به دنیای تئاتری رابرت ویلسون

      ۲۶ مرداد , ۱۴۰۴

      نگاهی به نمایش «آرزوهای کوچک»؛ میان تراژدی کودکی، موسیقی و امید به بازپس‌گیری زندگی

      ۲۵ آبان , ۱۴۰۵

      «بایکوت»؛ وقتی هنر به جرم ایستادن در برابر جریان مسلط حذف می‌شود | نگاهی به کنسرت‌نمایش «بایکوت» به کارگردانی علی اصغری

      ۲۲ آبان , ۱۴۰۵

      مرگ در می‌زند؛ این بار در خانه یک ایرانی | نگاهی به نمایش «قبض روح» به کارگردانی علی احمدی

      ۱۴ آبان , ۱۴۰۵

      وقتی تئاتر لاکچری می‌شود

      ۴ شهریور , ۱۴۰۵

      نگاهی به نمایش «آرزوهای کوچک»؛ میان تراژدی کودکی، موسیقی و امید به بازپس‌گیری زندگی

      ۲۵ آبان , ۱۴۰۵

      «بایکوت»؛ وقتی هنر به جرم ایستادن در برابر جریان مسلط حذف می‌شود | نگاهی به کنسرت‌نمایش «بایکوت» به کارگردانی علی اصغری

      ۲۲ آبان , ۱۴۰۵

      مرگ در می‌زند؛ این بار در خانه یک ایرانی | نگاهی به نمایش «قبض روح» به کارگردانی علی احمدی

      ۱۴ آبان , ۱۴۰۵

      وقتی تئاتر لاکچری می‌شود

      ۴ شهریور , ۱۴۰۵
    • نقاشی
      1. آثار ماندگار
      2. گالری ها
      3. همه مطالب

      پیکاسو/ بیکن؛ دو غول قرن بیستم

      ۱۵ آبان , ۱۴۰۵

      سلیمان میناسیان و نقاشی با نور

      ۱۰ آبان , ۱۴۰۵

      دیوید هاکنی، هنرمند پیشگام بریتانیایی که با نقاشی‌های استخرها و پرتره‌هایش شهرت جهانی یافت، در ۸۸ سالگی درگذشت

      ۲۳ خرداد , ۱۴۰۵

      پیکاسو؛ از دل رقص تا نقاشی روی بوم

      ۴ مهر , ۱۴۰۴

      پیکاسو/ بیکن؛ دو غول قرن بیستم

      ۱۵ آبان , ۱۴۰۵

      آنیش کاپور؛ پتکی که بر سر ما فرود می‌آید

      ۱۶ مهر , ۱۴۰۵

      پیکاسو؛ از دل رقص تا نقاشی روی بوم

      ۴ مهر , ۱۴۰۴

      من لئونور فینی‌ هستم

      ۱۶ تیر , ۱۴۰۴

      پیکاسو/ بیکن؛ دو غول قرن بیستم

      ۱۵ آبان , ۱۴۰۵

      سلیمان میناسیان و نقاشی با نور

      ۱۰ آبان , ۱۴۰۵

      آنیش کاپور؛ پتکی که بر سر ما فرود می‌آید

      ۱۶ مهر , ۱۴۰۵

      دیوید هاکنی، هنرمند پیشگام بریتانیایی که با نقاشی‌های استخرها و پرتره‌هایش شهرت جهانی یافت، در ۸۸ سالگی درگذشت

      ۲۳ خرداد , ۱۴۰۵
    • موسیقی
      1. آلبوم های روز
      2. اجراها و کنسرت ها
      3. مرور آثار تاریخی
      4. همه مطالب

      کابوس‌ها به مثابه امتداد بیداری: سیزدهمین سوگنامه کاتاتونیا (Katatonia)

      ۲۸ مرداد , ۱۴۰۴

      در فاصله‌ای دور از زمین | تحلیل جامع آلبوم The Overview اثر استیون ویلسون

      ۱۷ فروردین , ۱۴۰۴

      گرمی ۲۰۲۵ | وقتی موسیقی زیر سایه انتقادات و مصالحه قرار می‌گیرد

      ۱۲ اسفند , ۱۴۰۳

      دریم تیتر و Parasomnia:  یک ادیسه‌ی صوتی در ناخودآگاه ما

      ۲ اسفند , ۱۴۰۳

      چه کسی از موسیقیِ هوش مصنوعی می‌ترسد؟

      ۳۰ شهریور , ۱۴۰۵

      پینا باوش؛ ۴۷ سال بعد

      ۲۲ فروردین , ۱۴۰۵

      شنبه‌ی مقدس (سبث)، شیطان‌پرستی و درخشش‌های انفرادی: ۱۰ اجرای برتر آزی آزبورن

      ۱ مرداد , ۱۴۰۴

      وودستاک: اعتراضی فراتر از زمین‌های گلی

      ۲۳ دی , ۱۴۰۳

      کیمیاگر و شاهزاده تاریکی: چگونه شارون آزبورن افسانه آزی را ساخت

      ۱۱ شهریور , ۱۴۰۴

      شنبه‌ی مقدس (سبث)، شیطان‌پرستی و درخشش‌های انفرادی: ۱۰ اجرای برتر آزی آزبورن

      ۱ مرداد , ۱۴۰۴

      چرا ما می­‌خواهیم باور کنیم که جیم موریسون هنوز زنده است؟

      ۱۸ فروردین , ۱۴۰۴

      زناکیس و موسیقی

      ۲۷ دی , ۱۴۰۳

      چه کسی از موسیقیِ هوش مصنوعی می‌ترسد؟

      ۳۰ شهریور , ۱۴۰۵

      به یاد آوردن، مهم‌ترین کنش تاریخی است | پدیده‌ی «تخریب خاطرات خوش»؛ به بهانه‌ی بازگشت محسن نامجو به ایران

      ۸ شهریور , ۱۴۰۵

      پینا باوش؛ ۴۷ سال بعد

      ۲۲ فروردین , ۱۴۰۵

      آنچه بر زنان خواننده در ایران می‌گذرد، شر محض است | زن، زندگی، آزادی، راه بی‌بازگشت: هانا کامکار

      ۲۷ آذر , ۱۴۰۴
    • معماری

      امر روزمره‌ی قدسی: استودیو جیبلی و آیینِ بازگشت به خانه | بخش دوم

      ۵ آبان , ۱۴۰۵

      امر روزمره‌ی قدسی: استودیو جیبلی و آیینِ بازگشت به خانه | بخش اول

      ۱۴ مهر , ۱۴۰۵

      کیوان خسروانی، هنرمندی که گذشته را به آینده دوخت

      ۲۲ شهریور , ۱۴۰۵

      معماری؛ تجربه‌ای با هفت حس

      ۱۷ شهریور , ۱۴۰۵

      مابین خطوط: تخیل شاعرانه و معماری‌ای که ما را تکان می‌دهد | بخش پایانی

      ۳ شهریور , ۱۴۰۵
    • اندیشه

      قدرت سرکوب و اراده آزادی؛ وقتی تاریخ از پایان سلطه می‌گوید

      ۱۱ آبان , ۱۴۰۵

      کیوان خسروانی، هنرمندی که گذشته را به آینده دوخت

      ۲۲ شهریور , ۱۴۰۵

      به یاد آوردن، مهم‌ترین کنش تاریخی است | پدیده‌ی «تخریب خاطرات خوش»؛ به بهانه‌ی بازگشت محسن نامجو به ایران

      ۸ شهریور , ۱۴۰۵

      خودمختاری؛ آنچه جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد | نگاهی به اندیشه‌های کاستوریادیس

      ۱۲ مرداد , ۱۴۰۵

      شهر، پرسه، تخیل؛ تأملی بر «عشق در بعدازظهر»

      ۸ تیر , ۱۴۰۵
    • پرونده‌های ویژه
      1. پرونده شماره ۱
      2. پرونده شماره ۲
      3. پرونده شماره ۳
      4. پرونده شماره ۴
      5. پرونده شماره ۵
      6. همه مطالب

      دموکراسی در فضای شهری و انقلاب دیجیتال

      ۲۱ خرداد , ۱۳۹۹

      دیجیتال: آینده یک تحول

      ۱۲ خرداد , ۱۳۹۹

      رابطه‌ی ویدیوگیم و سینما؛ قرابت هنر هفت و هشت

      ۱۲ خرداد , ۱۳۹۹

      Videodrome و مونولوگ‌‌هایی برای بقا

      ۱۲ خرداد , ۱۳۹۹

      مسیح در سینما / نگاهی به فیلم مسیر سبز

      ۱۵ مرداد , ۱۳۹۹

      آیا واقعا جویس از مذهب دلسرد شد؟

      ۱۵ مرداد , ۱۳۹۹

      بالتازار / لحظه‌ی لمس درد در اتحاد با مسیح!

      ۱۵ مرداد , ۱۳۹۹

      آخرین وسوسه شریدر

      ۱۵ مرداد , ۱۳۹۹

      هنرمند و پدیده‌ی سینمای سیاسی-هنر انقلابی

      ۱۲ مهر , ۱۳۹۹

      پایان سینما: گدار و سیاست رادیکال

      ۱۲ مهر , ۱۳۹۹

      گاوراس و خوانش راسیونالیستی ایدئولوژی

      ۱۲ مهر , ۱۳۹۹

      انقلاب به مثابه هیچ / بررسی فیلم باشگاه مبارزه

      ۱۲ مهر , ۱۳۹۹

      پورن‌مدرنیسم: الیگارشی تجاوز

      ۲۱ بهمن , ۱۳۹۹

      بازنمایی تجاوز در سینمای آمریکا

      ۲۱ بهمن , ۱۳۹۹

      تصویر تجاوز در سینمای جریان اصلی

      ۲۱ بهمن , ۱۳۹۹

      آیا آزارگری جنسی پایانی خواهد داشت؟

      ۲۱ بهمن , ۱۳۹۹

      سیاست‌های سینما و جشنواره‌های ایرانی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      خدمت و خیانت جشنواره‌ها

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      اوج و حضیض در یک ژانر / فیلم کوتاه ایرانی در جشنواره‌های خارجی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      درباره حضور فیلم‌های محمد رسول اف در جشنواره‌های خارجی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      سیاست‌های سینما و جشنواره‌های ایرانی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      اوج و حضیض در یک ژانر / فیلم کوتاه ایرانی در جشنواره‌های خارجی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      درباره حضور فیلم‌های محمد رسول اف در جشنواره‌های خارجی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰

      ناشاد در غربت و وطن / جعفر پناهی و حضور در جشنواره‌های جهانی

      ۳۱ تیر , ۱۴۰۰
    • ستون آزاد

      مرز میان «آرمان‌گرایی شخصی» و «تعدی به زیست‌جهان دیگری»

      ۱۳ خرداد , ۱۴۰۵

      «هر دم گویی به سنگ منجلیقم می‌کوبند»

      ۲۲ بهمن , ۱۴۰۴

      پیتر واتکینز و سینمای مقاومت

      ۱۹ آبان , ۱۴۰۴

      اعترافات آرتیست ریدر

      ۸ مهر , ۱۴۰۴

      آرتیست ریدر و نبرد حماسی آبادان

      ۳۱ شهریور , ۱۴۰۴
    • گفتگو

      ساندنس ۲۰۲۵ | درخشش فیلم‌های ایرانی «راه‌های دور» و «چیزهایی که می‌کُشی»

      ۱۳ بهمن , ۱۴۰۳

      روشنفکران ایرانی با دفاع از «قیصر» به سینمای ایران ضربه زدند / گفتگو با آربی اوانسیان (بخش دوم)

      ۲۸ شهریور , ۱۴۰۳

      علی صمدی احدی و ساخت هفت روز: یک گفتگو

      ۲۱ شهریور , ۱۴۰۳

      «سیاوش در تخت جمشید» شبیه هیچ فیلم دیگری نیست / گفتگو با آربی اُوانسیان (بخش اول)

      ۱۴ شهریور , ۱۴۰۳

      مصاحبه اختصاصی با جهانگیر کوثری، کارگردان فیلم «من فروغ هستم» در جشنواره فیلم کوروش

      ۲۸ مرداد , ۱۴۰۳
    • درباره ما
    مجله تخصصی فینیکسمجله تخصصی فینیکس
    تئاتر نمایش روی صحنه

    نگاهی به نمایش «آرزوهای کوچک»؛ میان تراژدی کودکی، موسیقی و امید به بازپس‌گیری زندگی

    بهار موسویبهار موسوی۲۵ آبان , ۱۴۰۵
    اشتراک گذاری Email Telegram WhatsApp
    نمایش «آرزوهای کوچک»
    اشتراک گذاری
    Email Telegram WhatsApp

    نمایش «آرزوهای کوچک»  به کارگردانی حسین پارسایی از همان ابتدا با یک تناقض قابل تأمل روبه‌روست؛ در اقلام تبلیغاتی آن تأکید شده که این اثر برای گروه سنی بزرگسالان تولید شده و تماشای آن برای کودکان زیر دوازده سال به دلیل طرح معضلات اجتماعی توصیه نمی‌شود، اما در عین حال، بخش مهمی از گروه بازیگرانش را کودکانی تشکیل می‌دهند که ظاهراً تعدادشان به بیش از ده نفر می‌رسد. این تناقض، به یکی از مسائل قابل تأمل نمایش تبدیل می‌شود؛ کودک در این اثر هم موضوع رنج است، هم راوی رنج و هم نیروی اصلی پیش‌برنده روایت. کودکانی که قرار است تماشاگر بزرگسال را با مصائب کودکی مواجه کنند، خود روی صحنه ایستاده‌اند و بار عاطفی و دراماتیک این جهان را به دوش می‌کشند.

    «آرزوهای کوچک» از نظر قصه، با مصالحی آشنا آغاز می‌شود؛ یک خانه‌باغ که در واقع پرورشگاهی برای نگهداری کودکان بی‌سرپرست است، گروهی کودک و نوجوان که این مکان را خانه خود می‌دانند ومالکانش از راه می‌رسند تا آن را تخریب کنند. با ورود این تهدید، درام شکل می‌گیرد و هر یک از کودکان فرصتی پیدا می‌کنند تا بخشی از گذشته و زخم‌های زندگی خود را روایت کنند. ساختار موزیکال اثر، یادآور فیلمی همچون «اشک‌ها و لبخندها» است؛ جایی که موسیقی، آواز، جمع کودکانه و روابط عاطفی قرار است در برابر یک موقعیت بحرانی، امکان مقاومت و شادی ایجاد کنند.

    اما اینجا شادی، ساده و بی‌هزینه نیست. پشت هر کودک، روایتی از فقدان و محرومیت قرار دارد؛ پدر و مادری که درگیر اعتیاد و بازی‌های ویرانگر زندگی شده‌اند؛ کودکی که پشت در پرورشگاه رها شده؛ پدر و مادری که در آتش سوخته‌اند؛ خانواده‌ای که طلاق آن را از هم پاشیده و مادری که برای شستن لباس‌های چرک، چنان رنجی را تحمل می‌کند که حتی برای ناراحت نشدن دخترش، سختی کار را به لذتی کوچک تبدیل می‌کند و می‌گوید هرچه لباس چرک‌تر باشد، شستن آن لذت‌بخش‌تر است.

    اینها روایت‌هایی از کودکانی است که پیش از آنکه فرصت کودکی داشته باشند، با فقدان، فقر، خشونت و فروپاشی خانواده مواجه شده‌اند. نمایش از این طریق، خانواده را نه صرفاً به‌عنوان یک نهاد حمایتی، بلکه به‌مثابه نهادی آسیب‌پذیر و گاه مولد آسیب به تصویر می‌کشد. در این جهان، خانواده همیشه پناهگاه نیست؛ گاهی خود منشأ ناامنی است و پرورشگاه، با همه محدودیت‌هایش، به تنها امکان تجربه تعلق و همبستگی تبدیل می‌شود.

    با این حال، آنچه روایت‌های تلخ و بعضاً تکرارشونده نمایش را قابل تحمل می‌کند، وجه موزیکال و حضور گروهی کودکان و نوجوانان است. گویی موسیقی سازوکاری برای تعدیل اندوه و بازگرداندن انرژی به صحنه است. گویی همان‌طور که بخشی از سینمای تجاری برای جذب مخاطب به رقص و موسیقی متوسل می‌شود، تئاتر نیز گاه از الگوی کنسرت‌نمایش و موزیکال بهره می‌گیرد تا مخاطب را در میان انبوهی از موقعیت‌های تلخ نگه دارد. این انتخاب می‌تواند هم امتیاز باشد و هم نقطه ضعف؛ امتیاز از آن جهت که انرژی و تحرک به اجرا می‌دهد و ضعف از آن رو که ممکن است به جای مواجهه عمیق با مسئله، آن را در پوششی سرگرم‌کننده پنهان کند.

    برگ برنده نمایش، بی‌تردید بازیگران کودک و نوجوان آن هستند. آنها هماهنگ، مسلط و شیرین ظاهر می‌شوند و در بسیاری از لحظات، نه‌تنها یکدیگر را به‌خوبی پیدا می‌کنند، بلکه در تعامل با دو بازیگر بزرگسال، غزل شاکری و سیامک صفری، حضوری چشمگیر دارند. حتی گاهی میدان بازی را چنان در اختیار می‌گیرند که این دو بازیگر در موقعیت تماشاگران صحنه قرار می‌گیرند. این اتفاق، از یک سو نشان‌دهنده توانایی و تمرین گروهی کودکان است و از سوی دیگر، به کیفیت جمعی اجرا اعتبار می‌بخشد.

    شخصیت «مامان» با بازی غزل شاکری، زنی است که خود در همین پرورشگاه بزرگ شده، بعدها به سرپرستی خانواده‌ای درآمده و اکنون با شنیدن خبر تخریب خانه‌باغ بازگشته است. او ظاهراً برای نجات خانه آمده، اما در عمل، بخش مهمی از حضورش به آوازخواندن و ایجاد فضای موزیکال اختصاص پیدا می‌کند. قرار است حضور او فضای تراژیک اثر را تعدیل کند و به آن نشاط ببخشد، اما شخصیت‌پردازی‌اش به اندازه ظرفیت دراماتیک موقعیت پیش نمی‌رود. گویی «مامان» بیش از آنکه یک شخصیت با تعارض‌های درونی و کنش‌های مؤثر باشد، کارکردی برای تغییر حال‌وهوای صحنه دارد.

    سیامک صفری نیز در نقش پدر پرورشگاه، صندوقچه‌ای از رازها و خاطرات است. او به‌نوعی حافظ حافظه جمعی این خانه محسوب می‌شود؛ کسی که گذشته کودکان و پیوندهای میان آنها را می‌شناسد. با این حال، او نیز در بسیاری از لحظات، به جای آنکه مرکز ثقل درام باشد، میدان را به بازیگران کودک واگذار می‌کند.

    اما مسئله اصلی «آرزوهای کوچک» در فاصله میان عنوان، مضمون و نتیجه دراماتیک آن شکل می‌گیرد. کودکان نمایش، آرزوهای کوچکی دارند که در واقع برای آنها به آرزوهایی بزرگ و دست‌نیافتنی تبدیل شده است؛ داشتن خانه، برخورداری از امنیت، تجربه عشق، داشتن پدر و مادر و مهم‌تر از همه، داشتن سهمی از زندگی که از آنها دریغ شده است. آنها از روزگار خسته‌اند، دل‌هایشان پر از غصه است، اما هنوز می‌خواهند دوام بیاورند. این همان نقطه‌ای است که نمایش می‌تواند از یک ملودرام اجتماعی فراتر برود و به خوانشی عمیق‌تر از وضعیت کودکان در جامعه معاصر برسد.

    در این میان، رابطه عاشقانه«بلبل» و «خوشگله» و ناآگاهی آنها از خواهر و برادر بودنشان، یکی از موقعیت‌های ملودراماتیک اثر است. این موقعیت، در کنار روایت‌های طلاق، مرگ والدین و رهاشدگی، نشان می‌دهد که کودکان چگونه حتی در ابتدایی‌ترین تجربه‌های عاطفی نیز از حقیقت گذشته خود بی‌خبرند. حقیقتی که می‌تواند ناگهان معنای رابطه‌ها و تصورشان از خویشتن را دگرگون کند.

    در سطحی دیگر، نمایش از طریق جمله‌ها و ترانه‌هایش به مفاهیمی چون برابری، همبستگی و مقاومت اشاره می‌کند. «خورشید و ماه و کهکشان به یه اندازه مال آدم‌هاست» جمله‌ای است که از حق برابر انسان‌ها برای برخورداری از جهان سخن می‌گوید. ترانه معروف گوگوش«ما به هم محتاجیم» نیز بر اهمیت پیوند اجتماعی و ضرورت همبستگی تأکید می‌کند. حتی عبارت «تنبیه برای همه، تشویق برای یک نفر» را می‌توان نشانه‌ای از تجربه تبعیض و نابرابری در یک جمع دانست؛ جایی که عدالت، نه در شعار، بلکه در شیوه توزیع تشویق و تنبیه معنا پیدا می‌کند.

    اعتراض این کودکان به سوژه‌ای تبدیل می‌شود که می‌خواهند در تعیین سرنوشت خود نقش داشته باشند. این تغییر جایگاه مهم است. کودکان فقط منتظر نیستند کسی برایشان کاری انجام دهد؛ می‌خواهند خودشان برای حفظ خانه و آینده‌شان بجنگند. با این حال، این کنش اعتراضی می‌توانست به محور اصلی و منسجم‌تر نمایش تبدیل شود. ضعف اساسی اثر نیز دقیقاً در همین نقطه قرار دارد: نمایش بیش از آنکه درباره بازپس‌گیری زندگی باشد، درباره شرح مصائب ازدست‌رفته است. ما با مجموعه‌ای از کودکان مواجه می‌شویم که هرکدام قصه‌ای تلخ دارند، اما کمتر شاهد شکل‌گیری راهبردی جمعی برای عبور از این وضعیت هستیم. کاش در میان این همه روایت از فقدان، تمهیدی دراماتیک برای نشان دادن بازپس‌گیری سهم کودکان از زندگی طراحی می‌شد؛ کاش به جای آنکه هر کودک صرفاً زخم خود را به نمایش بگذارد، می‌دیدیم چگونه این زخم‌ها به نیرویی برای تغییر تبدیل می‌شوند.

    این تفاوت، تفاوت میان ترحم و همدلی است. ترحم، مخاطب را در برابر رنج دیگری قرار می‌دهد و از او می‌خواهد متأثر شود؛ اما همدلی، او را به درک شرایط و مسئولیت اجتماعی در قبال آن رنج دعوت می‌کند. نمایش در بخش‌هایی به اولی نزدیک می‌شود، در حالی که ظرفیت رسیدن به دومی را دارد.

    وقتی شخصیت «مامان» از خوابیدن خود، مادرش و دخترش در خاک سخن می‌گوید، ناگهان مرگ به افق مشترک نسل‌ها تبدیل می‌شود. اما در برابر این تصویر، جمله «امیدوارم همیشه امیدوار باشیم» قرار می‌گیرد؛ امیدی که اگر قرار است معنایی فراتر از یک ترانه داشته باشد، باید در کنش شخصیت‌ها دیده شود. امید صرفاً خواندن از فردا نیست؛ امکان ساختن فرداست.

    «آرزوهای کوچک» نمایشی است درباره کودکانی که یا پدر و مادرشان را از دست داده‌اند یا در جست‌وجوی معنای پدر و مادر بودن هستند؛ کودکانی که گاه زودتر از موعد بزرگ شده‌اند و حالا باید برای حفظ ابتدایی‌ترین حق خود، یعنی داشتن یک خانه، مبارزه کنند.  عنوان نمایش در پایان، معنایی تلخ‌تر پیدا می‌کند؛ چه آرزوهایی کوچک می‌شوند، وقتی کودکی به جای اسباب‌بازی و بازی، باید نگران سقف بالای سرش باشد؟ چه آرزوهایی کوچک می‌شوند، وقتی داشتن یک خانواده، یک خانه و یک فرد قابل اعتماد به رؤیایی بزرگ تبدیل می‌شود؟

    نمایش با تمام ضعف‌های روایی و تکیه گاه‌به‌گاهش بر موسیقی و احساسات، دست‌کم یک امتیاز مهم دارد: کودکان را به مرکز صحنه می‌آورد و به آنها امکان می‌دهد صدای خود باشند. اما کاش این صدا فقط صدای گریه و دلتنگی نبود؛ صدای مطالبه، اعتراض و بازپس‌گیری زندگی هم بود.

    تئاتر نمایش
    اشتراک Email Telegram WhatsApp Copy Link
    مقاله قبلیالگوریتم قصابی و مهندسی سکوت: کالبدشکافی فرم و حقیقت در مستند «نازا» (Naza – 2026)
    بهار موسوی

    روزنامه نگار و دبیر تحریریه سایت جامعه سینما کارشناسی مدیریت صنعتی و ارشد جامعه شناسی

    مطالب مرتبط

    «بایکوت»؛ وقتی هنر به جرم ایستادن در برابر جریان مسلط حذف می‌شود | نگاهی به کنسرت‌نمایش «بایکوت» به کارگردانی علی اصغری

    بهار موسوی

    مرگ در می‌زند؛ این بار در خانه یک ایرانی | نگاهی به نمایش «قبض روح» به کارگردانی علی احمدی

    رضا‍ صائمی

    وقتی تئاتر لاکچری می‌شود

    رضا‍ صائمی
    نظرتان را به اشتراک بگذارید
    Leave A Reply Cancel Reply

    پیشنهاد سردبیر

    شکستن بت بزرگ | یادداشتی بر فیلم پیرپسر به کارگردانی اکتای براهنی

    دنیای نوآرگونه مسعود کیمیایی | تحلیل مولفه‌های تماتیک و بصری نوآر در سینمای جنایی کیمیایی

    مستند «ترانه» پگاه آهنگرانی: معرفی، واکنش‌ها و تحلیل

    ما را همراهی کنید
    • YouTube
    • Instagram
    • Telegram
    • Facebook
    • Twitter
    پربازدیدترین ها
    Demo
    پربازدیدترین‌ها

    نگاهی به نمایش «آرزوهای کوچک»؛ میان تراژدی کودکی، موسیقی و امید به بازپس‌گیری زندگی

    الگوریتم قصابی و مهندسی سکوت: کالبدشکافی فرم و حقیقت در مستند «نازا» (Naza – 2026)

    مک کارتیسم، فساد مطبوعات، و دنیای نوآر در «بوی شیرین موفقیت» الکساندر مکندریک

    پیشنهاد سردبیر

    شکستن بت بزرگ | یادداشتی بر فیلم پیرپسر به کارگردانی اکتای براهنی

    امیرمهدی عسلی

    آن سوی فینچر / درباره فیلم Mank (منک)

    امین نور

    انقلاب به مثابه هیچ / بررسی فیلم باشگاه مبارزه

    پویا جنانی

    مجله تخصصی فینیکس در راستای ایجاد فضایی کاملا آزاد در بیان نظرات، از نویسنده‌ها و افراد حرفه‌ای و شناخته‌شده در زمینه‌های تخصصیِ سینما، ادبیات، اندیشه، نقاشی، تئاتر، معماری و شهرسازی شکل گرفته است.
    این وبسایت وابسته به مرکز فرهنگی هنری فینیکس واقع در تورنتو کانادا است. لازم به ذکر است که موضع‌گیری‌های نویسندگان کاملاً شخصی است و فینیکس مسئولیتی در قبال مواضع ندارد.
    حقوق کلیه مطالب برای مجله فرهنگی – هنری فینیکس محفوظ است. نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است.

    10 Center Ave, Unit A Second Floor, North York M2M 2L3
    • Home

    Type above and press Enter to search. Press Esc to cancel.