«پناهگاه» اثر ماریون سیفر از فرانسه از آخرین آثاری است که در هشتادمین دوره جشنواره آوینیون اجرا شد؛ جایی که تالار بزرگ لافابریکا به محلی برای بازسازی یک پناهگاه زیرزمینی شبیه میشود که پس از پنج درجه گرم شدن زمین، یک مدیر موفق پتروشیمی با دخترش در آن پناه گرفتهاند اما دختر او دیگر حرف نمیزند.
نمایش در فضایی مینیمال پیش میرود و قصد ندارد که صحنه عظیماش را پر از وسایل نشان دهد، برعکس با محیطی خالی روبرو هستیم که در آن تنهایی آدمها تشدید میشود.
زمان آینده و پناه گرفتن در پناهگاه بهانهای میشود برای کنکاش در شخصیت اصلی: پل ثروتمندی که مشکل عمدهای با والدینش داشته و کمبود محبت را در کودکی تجربه کرده، حالا ناخواسته به هیولایی بدل شده که تمام روابط خانوادگیاش را تحت تأثیر قرار داده و تنها مرگ، جنون و مشکلات روانی را برای همسر و دختر و پسرش به ارمغان آورده است. حالا او در بخشهایی طولانی بر سر میزی که در آن یک اختاپوس بسیار بزرگ دپده میشود، با دخترش حرف میزند، دختری که کماکان ترجیح میدهد سکوت کند، اما زمانی که پل به خواب میرود، دختر رنجهای درونی خود و خانوادهاش را آشکار میکند.
در انتها اما پل با مشکلات جسمی جدی روبرو میشود و حرف زدن و اعمال دیگر برای او مشکل میشود، گویی که به شکلی در حال تقاص پس دادن است.
رابطه پل با دخترش به محور اصلی نمایش بدل می شود؛ رابطه ای که پیچیدگیهای فراوانی را رفتهرفته عیان میکند. متن سعی دارد به درون پل نفوذ کند و با شخصیتهای تخیلی درون ذهن او دیالوگهای مختلفی را برقرار میکند، از جمله مادرش که سعی دارد هم او را آرام کند و هم کنترل. نمایش اما در نفوذ به درون شخصیتها کاملاً موفق نیست و گاه در روایت به سکون و تکرار میرسد.
ماریون سیفر درباره این اثر میگوید:« همیشه به شیوههای گوناگونی که از طریق آنها در جهان معاصر خود حرکت میکنیم علاقهمند بودهام؛ خواه از مسیر رؤیا، توهم، انکار، هذیان یا خیال. جهان دیجیتال نهتنها یکی از این شیوهها و بخشی از جهان واقعی است، بلکه ادراک ما از واقعیت را نیز تا آنجا شکل میدهد که گاه جایگزین خود واقعیت میشود. آنچه فناوریهای نوین مینامیم، صرفاً ابزاری برای آسانتر کردن زندگی ما نیست و مسأله نیز تنها به یافتن شیوهٔ درست استفاده از آنها محدود نمیشود. از خلال این فناوریها، ایدئولوژیای مبتنی بر نظارت همگانی گسترش مییابد که اهدافی تمامیتخواهانه و نظامی را دنبال میکند.»
سیفر پیشتر اثری را همزمان در تالار و اینستاگرام اجرا کرده بود: «پس از jeanne_dark، اثری که همزمان در تئاتر و اینستاگرام اجرا شد، تصمیم گرفتم اجراهایی خلق کنم که به این فناوریها بپردازند، بیآنکه از خود آنها استفاده کنند. این شیوهای است برای دفاع از هنر خود و وقف کامل خود به آن: تئاتر.»
سیفر درباره استفاده از بدن به عنوان یک ابزار تئاتری معتقد است: «تئاتر هنری است که بر حضور همزمان بدنها استوار است؛ هنری عمیقاً فیزیکی، و از همین رو انسانی و ملموس. شاید تئاتر بیش از هر هنر دیگری توانایی بازنمایی چرخش جهان ما به سوی امر مجازی را داشته باشد، زیرا فاصله و شکافی ایجاد میکند که برای تحلیل و اندیشیدن ضروری است.»
