مطالب سینمای ایران

فیلم فقط مجموعه‌ای از تصاویر متحرک روی پرده نیست. سینما، پیش از آنکه یک ساختمان یا یک صنعت باشد، بخشی از تجربه زیسته انسان مدرن است

طلسم بهترین فیلم داریوش فرهنگ در چهل‌سالگی، همچنان یکی از غریب‌ترین تجربیات زیبایی‌شناختی سینمای ایران به شمار می‌رود

آرزوی بزرگ ساخته خسرو شجاعی، از جایی آغاز می‌شود که بهروز بهروزان، فیلمنامه‌نویس، در رؤیا و توهم فروش فیلمنامه‌اش، تصویری آرمانی دارد

سینمای علی حاتمی را نمی‌توان صرفا سینمای قصه‌گویی، دیالوگ‌های شاعرانه یا بازسازی تاریخ دانست. در سینمای او، تصویر به اندازه کلام اهمیت دارد

شخصیت زنی که لیلی رشیدی در فیلم بی‌داد نقشش را با بازی درجه‌یک و ماندنی ایفا می‌کند، همهٔ این‌هاست، اما هیچ‌کدام هم نیست

لعبت‌باز روایت‌گر هنر و آیینی است ریشه‌دار و ماندگار اما رو به فراموشی، میراثی که از متن آیین‌ها به قدمت تاریخ به یادگار مانده است

خبرنگار در سینما فقط یک شغل نیست، یک موقعیت دراماتیک است. کسی که کارش دیدن، پرسیدن، پیگیری کردن و روایت کردن است

فیلم «بی داد» می‌خواهد درباره حق خواندن زنان حرف بزند؛ درباره زنانی که صدایشان، پیش از آنکه شنیده شود، با دیوارهای قانون مواجه می‌شود

در سکانسی از فیلم تحسین‌ شده‌ی «ناصرالدین شاه آکتور سینما»، «ملیجک» با بازی اکبر عبدی در کنار ناصرالدین شاه ایستاده و هر دو در انظار عمومی

کمدی در سینمای ایران، برخلاف تصور رایج، هیچ‌گاه صرفاً ابزار خنداندن نبوده است. هر دوره تاریخی، کمدین‌های خودش را ساخته