مطالب سینمای ایران

سینمای ایران چگونه بحران را روایت می‌کند؟ انسان امروز بیش از هر زمان دیگری امکان حرف زدن، دیده شدن و انتخاب کردن دارد

بازخوانی تصویر داریوش مهرجویی در سومین سالمرگش (شانه‌به‌شانه‌ی همسرش وحیده محمدی‌فر)، مواجهه‌ای ناگزیر می‌نماید با زخمی گشوده

سینمای داریوش مهرجویی را می‌توان یکی از مهم‌ترین عرصه‌های بازنمایی روشنفکری در تاریخ سینمای ایران دانست. سینمایی که در آن روشنفکر نه قهرمانی بی‌نقص و برخوردار…

رقص در سینما، برخلاف تصور رایج، صرفا مجموعه‌ای از حرکات موزون برای ایجاد شادی یا خنده نیست. رقص می‌تواند بخشی از زبان سینما باشد. می‌تواند وضعیت…

معلم در سینمای ایران هیچ‌وقت فقط معلم نبوده است. شاید حتی بتوان گفت آنچه سینمای ایران را به شخصیت معلم علاقه‌مند کرده

برای من نام «سیروس ابراهیم‌زاده»، ابتدا به معنای به یاد آوردن صدایی است که منحصر به فرد است و شبیه هیچ صدای دیگری نیست

اگر قرار باشد درباره صمدیان فقط به بهانه دریافت این نشان حرف بزنیم، احتمالاً مهم‌ترین بخش ماجرا را از دست داده‌ایم

پرویز صیاد را نمی‌توان فقط با «صمد» شناخت؛ شاید مهم‌تر از خود صمد، هوش اجتماعی صیاد برای پیدا کردن شخصیت‌های جامعه باشد

قصاص از آن سوژه‌هایی است که سینمای ایران هر بار به سراغش رفته، توانسته از دل آن یک موقعیت دراماتیک و ملتهب بیرون بکشد

فیلم فقط مجموعه‌ای از تصاویر متحرک روی پرده نیست. سینما، پیش از آنکه یک ساختمان یا یک صنعت باشد، بخشی از تجربه زیسته انسان مدرن است