مطالب سینمای ایران

در فیلم «پسری در پیژامه‌ی راه‌راه» ساخته‌ی «مارک هرمن» که در سال ۲۰۰۸ ساخته شده و فیلم حول محور یک پسر هشت ساله‌ی آلمانی و رابطه‌اش…

چشم‌هایی که به‌صراحت می‌گویند بازگشتی در کار نیست و به‌جای عشق، مرگ را در صحنه جاری می‌کند. نقش میم را گلشیفته فراهانی بازی می‌کند

وقتی از سینمای جنگ حرف می‌زنیم این به معنای روایت جنگ به‌مثابۀ یک واقعه است، نه فضیلت آن. در سینمای ایران شاهد ساخت فیلم‌هایی هستیم

فیلم خشت و آینه یک درام خطی مدرن بر محور جست‌وجوی مرد و زنی برای یافتن مادر نوزادی رهاشده است و به کنکاشی زیر پوست شهر می‌پردازد

«پیرپسر» بسیار مدیون نمایش چشم‌گیر حسن پورشیرازی‌ست، پس چه بهتر که مقدمه‌گویی را رها کنیم و حرف آخر را همین اول بزنیم

یکی از پرسش‌برانگیزترین ویژگی‌های «صبحانه با زرافه‌ها» اثر سروش صحت، چراییِ عدم حضور شخصیت‌های زن کنش‌گر در فیلم است

فیلم «پیرپسر» یک درام روانشناختی از روابط پیچیده خانواده‌ای پدرسالار است که اختلافات ریشه‌دار آن‌ها بر بستر عشقی مشترک خودنمایی کرده

«غریبه و مه» دومین فیلم بلند بیضایی بعد از «رگبار» و گسست او از سینمای واقع گرای شهری و حرکت به سمت سینمایی حماسی، اسطوره‌ای و…

فیلم «ژرفنای شب» اولین فیلم بلند داستانی «فرهاد ویلکیجی» طراح صحنه و لباس مطرح سینمای ایران است که در خارج از ایران و بدون رعایت خط…

خشونت و نمایش آن به لایه‌های درونی‌تر راه یافت و به تدریج به ابژه تماشا و مسرت تبدیل شد. این همان نقطه آسیب‌پذیر تصویر خشونت در سینماست