مطالب مقالات

سال ۱۳۶۵ در تاریخ‌نگاری سینمای ایران، سال غریبی‌ست. به‌خصوص همین ناخدا خورشید مستطاب در آن نمایش دارند، و هم فیلم‌هایی هنوز دیدنی

پازولینی، شاعر، نویسنده و فیلمساز شهیرایتالیایی جمله‌ی معروفی در مورد فوتبال دارد. او می‌گوید: «فوتبال آخرین زبان شاعرانه‌ی جهان است.»

جام جهانی ۲۰۲۶ در حالی برگزار می‌شود که فوتبال بیش از هر زمان دیگری به یک زبان مشترک جهانی تبدیل شده است.

در جهان ذهنی مرجان ساتراپی، مرگ هرگز پایان روایت نیست. مردگان از طریق خاطره، تصویر و زبان بازمی‌گردند. گویی داستان‌گویی همان عشق است

برخی آثار با محوریت «آتش‌بس» به لحظه‌ای می‌پردازند که چرخه خشونت متوقف می‌شود و امکان گفت‌وگو و بازسازی روابط انسانی فراهم می‌آید

با همان منطق تراژیک و سببیِ پیرنگی کلاسیک. ساتراپی حتی در رفتنش هم مثالی به دست داد به خیال‌انگیزیِ جهان انیمیشن زیبایش، پرسپولیس.

بی شک یکی از معروف‌ترین جوانمرگ‌های تاریخ معاصر، مرلین مونرو است. او با نام اصلی نورما جین، در اول ماه ژوئن سال ۱۹۲۶ در لس‌آنجلس به دنیا آمد

سینما همواره به‌عنوان آینه‌ای برای بازتاب واقعیت عمل کرده و این به‌ویژه در تفاوت میان هالیوود و سینمای مستقل یا هنری به‌روشنی قابل مشاهده است

فیلم «زندگی پنهان» ساختهٔ ترنس مالیک، دربردارندۀ دغدغه‌های فلسفی، الهیاتی و زیباشناختی همیشگی اوست که در این فیلم به شکلی رادیکال

بلا تار شبیه هیچ فیلمساز دیگری نبود، از این رو که چه در فرم و چه در نگاه، دنیای خاص خودش را بنا کرد و بی توجه به هیاهوی اطراف رفتار کرد