مطالب پیشنهاد سردبیر

من ابتدا مریم پالیزبان شاعر را شناختم، وقتی در مجله‌ی هفت در اوايل دهه‌ی هشتاد، مسئول صفحات تئاتر بودم و از او چندین شعر در مجله منتشر شد

سریال فرانسوی «قلب‌های سیاه»، جذاب، پرتعلیق و نفس‌گیر در ژانر جنگی با سبک بصری چشمگیر، روایت پرکشش، سکانس‌های جنگی خیره‌کننده

هشتاد و دومین دوره جشنواره ونیز به پایان رسید با شیر طلا برای «پدر، مادر، خواهر و برادر» آخرین اثر جیم جارموش که کسی انتظار نداشت

«دوست ساکت» ساختهٔ ایلدیکو انیدی تجربه غریبی است که در میان فیلم‌های بخش مسابقه، لیاقت شیر طلای جشنواره ونیز امسال را دارد

بیژن نجدی با دو مجموعه داستان و مجموعه‌ی اشعارش «خواهران این تابستان» جایگاهی را برای خود در ادبیات معاصر ایران رقم زده

ستایش از کیم نواک و اهدای شیر طلایی جشنواره ونیز توسط گیرمو دل تورو، یک عاشق سینمای معروف، همراه شد با نمایش فیلم دیدنی‌ای از الکساندر او

هیچ‌کدام از این روابط، به اندازه پیوند میان شارون و آزی آزبورن، یک «دوگانگی» (Dyad) کامل و مطلق را به نمایش نمی‌گذارد

در سال ۲۰۲۲ یرژی اسکولیموفسکی فیلم «ای.او» (E.O) را ساخت که به نوعی ادای دین به شاهکار روبر برسون یعنی «ناگهان بالتازار» (۱۹۶۶) بود

با وجود این تصویر تلخ از بحران مردانگی، آیا می‌توان به آینده‌ی مرد ایرانی امیدوار بود؟ پاسخ، بی‌تردید، آری است.

در اینجا بخشی از داستانی با نام انتخاب سوفی نوشتهٔ ویلیام استایرن را با ترجمه افشین رضاپور در سری داستان‌های فینیکس می‌خوانیم