مطالب نقد و نظریه ادبی

از مجموعه‌یادداشت‌های «فرزندکشی در داستان کوتاه فارسی» به‌سراغ داستان کوتاه «خانه‌ی سنگباران» نوشته‌ی شهلا پروین‌روح رفته‌ایم

تقوایی مجموعه تابستان همان‌سال را ۱۳۴۸ منتشر کرد. مکان این داستان‌ها جنوب ایران است و از نظر سبک روایت و انتخاب زبان، به همینگوی نزدیک است

کمیته‌ی جایزه‌ی نوبل در این راستا اعلام کرد که آثار لاسلو کراسناهورکای، این نویسنده‌ی مجارستانی «بار دیگر قدرت هنر را تأیید می‌کنند.»

دو اقتباس سینمایی از این نمایشنامه است: فیلم «پستچی» (۱۳۵۱) ساخته داریوش مهرجویی و «وویتسک» (۱۹۷۹) ساخته ورنر هرتزوگ

تفسیر شعری از فلیپ لارکین که رورتی با تحلیل آن می‌کوشد تا نشان دهد انسان نه ذات درونی دارد، نه ماهیت ازلی

سال ۱۳۴۹ بود که ایرج پزشکزاد مهم‌ترین و معروف‌ترین رمان خود، «دایی‌جان ناپلئون» را نوشت و به‌صورت پاورقی در مجله‌ی فردوسی منتشر کرد

«سفر زمستانی»، پیرنگ ساده‌ای دارد. مردی به‌دلیل علاقه‌اش به یک زن و عدم رسیدن به او تصمیم می‌گیرد هواپیمایی را از مسیر خود خارج کند

بعضی از داستان کوتاه‌ها هستند که خود را محدود به یک خوانش نمی‌کنند. این داستان‌ها با ایجاد نوعی ابهام هنری و نوع اطلاعات‌دهی خود در داستان‌ها…

رمان «پدرو پارامو» نوشتهٔ خوآن رولفو، تراژدی سقوط و زوال مردمانی است که در چرخه‌ی سلطه‌ی سیاسی و مذهبی گیر افتاده‌اند.

در سومین قسمت از مجموعه‌یادداشت‌های «فرزندکشی در داستان کوتاه فارسی» به‌سراغ داستان کوتاه «چمدان» نوشته‌ی بزرگ علوی رفتیم.