مطالب رمان

غزل خداحافظی بوکوفسکی، رمان «پالپ»، را دقیقاً بعد از «سال‌های سگی» یوسا بازخوانی کردم و این خودش ایده‌ی اصلی نوشتن این یادداشت است

آن کارسن، شاعر کانادایی و برنده امسال جایزه نوبل ادبیات، انتخابی درخشان و هیجان‌انگیز از سوی کمیته نوبل است. تنوع آثار او چشمگیر است

آن‌ها اگر به‌اندازه‌ی «مندل سینگر»، شخصیت اصلی رمان «ایوب» یوزف روت، مؤمن نباشند، کمتر از او هم نیستند. و ناگهان خداوند می‌گوید زمین بلرزد

نمایشنامه‌ی ریچارد سوم شکسپیر پادشاهی که تمام خصلت‌های بد و کج‌وکول و ناانسانی‌اش در هیئت ظاهری‌اش هم نمایان شده

داستان کوتاه «سنگِ سفید» اثرِ «قاضی ربیحاوی» درباره‌ی سازوکار یک واقعه است. در ظاهر داستان درباره‌ی اعدام مردی است در ملأعام

این رمان «چشم برجک» نوشتهٔ داریوش کریمی است؛ اثری که در سال ۱۴۰۵، برابر با ۲۰۲۶، از سوی نشر آسمانا منتشر شده است.

دیوید دنبرو در مقدمه «منشور حقوق قصه‌گویی»: «حقوق قصه‌گویی به اندازه حقوق دیگر شناخته‌شده نیستند، اما اهمیتشان کمتر از آنها نیست.»

حالا و در روزهایی که شهرنوش پارسی‌پور عزیز را از دست داده‌ایم، شاید بتوانیم بر جایگاهی متمرکز شویم که طی شش دهه نویسندگی خلاق، با رنج

رمانِ «مای نِیم ایز لیلا»ی بی‌تا ملکوتی، بیش از هر چیز، پر است از فقدان، جدایی، نشدن، نتوانستن، نرسیدن، ترس‌خوردگی و واماندگی

می‌خواهم نگاهی داشته باشم به آثار شهرنوش پارسی‌پور، از مهم‌ترین نویسندگان ادبیات معاصر ایران که در ۸۰ سالگی با جهان فانی، وداع کرد