مطالب سینما

مرگ بلا تار، مرگ یک «مولف» بزرگ سینماست؛ وداع با سینماگری که سینمایش، آخرین پناهگاه حقیقت و چشم‌انداز جهانی بود که آرام در تاریکی فرو رفت

احمد طالبی‌نژاد منتقد و نویسنده سینما درباره تعریف سینمای‌ کارگری می‌گوید: «ما ژانری به‌نام ژانر کارگری نداریم، کارگران جزئی از جامعه هستند

اولین باری که نام بهرام بیضایی جلب توجه‌ام کرد، زمانی بود که فیلم «دونده‌»‌ ساخته امیر نادری را دیدم. فیلم و ریتم‌اش مرا مبهوت خود کرده بود

فیلم «حقیقت» درام جنایی دادگاهی مبتنی بر کشف حقیقتِ قتل یک مرد جوان توسط معشوقه سابقش است که از خلال این روند، نقبی به گذشته آنها می‌زند

«چیزهایی که می‌کُشی» ساخته علیرضا خاتمی، داستان علی، مردی میانسال و درون‌گراست که زندگی‌اش پس از یک فقدان حل‌نشده دچار شکاف می‌شود

بهرام بیضایی، برکت و عزت تئاتر و سینمای ایران. درام نویس و مولف بزرگ که از درام‌نویسان بزرگ جهان کم نداشت و بر قله نمایش در ایران ایستاد

اگرچه شهرام اسدی کارگردان فیلم «روز واقعه» است اما نام بهرام بیضایی به عنوان نویسنده و فیلمنامه‌نویس بیشتر در ذهن مخاطبان و مردم ثبت شده

بریژیت باردو، بازیگر فرانسوی که از میانه قرن بیستم و با فیلم‌هایی چون و خدا زن را آفرید تعریف تازه‌ای از نمادهای جنسی در سینما ارائه داد

ترانه علیدوستی، بازیگر مشهور و توانای سینمای ایران، بعد از سه سال دوری و سکوت، دوباره به جلوی دوربین بازگشت

چریکه‌ی تارا (۱۳۵۷) نمایانگر جسارت و شجاعت حیرت‌انگیز بهرام بیضائی در روایت داستانی غریب به شیوه‌ای کاملاً نامتعارف است