مطالب پیشنهاد سردبیر

در این قسمت از مجموعه‌یادداشت‌های «بازخوانی یک شاهکار ادبی»، به‌سراغ یکی از آثار ادبی قرن بیستم رفته‌ایم: «بیگانه» نوشته‌ی آلبر کامو

در میانه قرن هیجدهم، اروپا شاهد زایش ژانری ادبی شد که به تدریج مرزهای میان ترس، زیبایی و راز را درنوردید و به “ادبیات گوتیک” معروف شد

در فیلم «پسری در پیژامه‌ی راه‌راه» ساخته‌ی «مارک هرمن» که در سال ۲۰۰۸ ساخته شده و فیلم حول محور یک پسر هشت ساله‌ی آلمانی و رابطه‌اش…

آزادی بیان یکی از ارکان اساسی دموکراسی آمریکاست، اما تحقق آن در عمل اغلب پیچیده‌تر از آن آرمان والایی است که ادعا می‌شود

نسل من و نسل بعد از من؛ محمود دولت‌آبادی نویسنده را بیشتر از محمود دولت‌آبادی تئاتری (بازیگر، کارگردان، نمایشنامه‌نویس) می‌شناسد

برداشت از خواست حقیقت به‌مثابه‌ی سمپتوم، مضمونی است که گویی هسته‌ی مفهومیِ فیلم «پی» (۱۹۹۸) را شکل می‌دهد

چشم‌هایی که به‌صراحت می‌گویند بازگشتی در کار نیست و به‌جای عشق، مرگ را در صحنه جاری می‌کند. نقش میم را گلشیفته فراهانی بازی می‌کند

نظریه‌ی چارلز مِی درباره‌ی داستان کوتاه، یکی از مهم‌ترین نظریه‌های ادبی درباره‌ی نوع ادبی داستان کوتاه در قرن بیستم تا همین امروز است

مستند بعدازظهرهای تنهایی ساخته آلبرت سرا، پرتره‌ای از گاوبازی به نام آندرس روکا ری و دنیای خشن اما پرشکوه گاوبازی ترسیم می‌کند

«پیرپسر» بسیار مدیون نمایش چشم‌گیر حسن پورشیرازی‌ست، پس چه بهتر که مقدمه‌گویی را رها کنیم و حرف آخر را همین اول بزنیم