مطالب سینما

مرور خانۀ دوست کجاست اگر واجد مکاشفه‌ی تماماً تازه­ای هم نباشد (سخت است درباره‌ی این فیلمساز بخصوص بشود زاویه‌ی دیدی تازه طرح کرد

فیلم‌های زلزله‌ای در ژانر «فیلم فاجعه» قرار می‌گیرند. ژانری که در دهه ۷۰ به اوج رسید و فیلم‌سازان از جلوه‌های ویژه استفاده می‌کردند

احساس کردم انگار «اریک رومر» فیلم «عشق در بعدازظهر» را فقط برای روایت زندگی یک مرد متأهل در پاریس دهه‌ی هفتاد نساخته

«بی‌عاطفه» ساخته کمال تبریزی از همین دسته آثار است؛ مجموعه‌ای طولانی که تمام انرژی خود را صرف کش دادن یک خط داستانی فرسوده می‌کند

در میان کارهای سینمایی ساتراپی؛ «خورشت مرغ آلو» (ساخته مشترک ساتراپی و ونسان پارونو) نسبت به «پرسپولیس»؛ کمتر درگیر بازنمایی مستقیم است

در چهارمین تجربه پرتره‌سازی خود، نوری به سراغ آسو جواهری می‌رود؛ شخصیتی که در نگاه نخست شاید تفاوت زیادی با سوژه‌های پیشین او داشته باشد

خبر همکاری مارتین اسکورسیزی با یک شرکت فعال در حوزه هوش مصنوعی برای تولید استوری‌بورد، بار دیگر بحث رابطه فناوری و هنر را بازگرداند

ورنر هرتسوگ؛ مستند «درس‌های تاریکی» را در سال ۱۹۹۲ دربارۀ پیامدهای جنگ خلیج فارس و آتش گرفتن چاه‌های نفت کویت ساخت

سال ۱۳۶۵ در تاریخ‌نگاری سینمای ایران، سال غریبی‌ست. به‌خصوص همین ناخدا خورشید مستطاب در آن نمایش دارند، و هم فیلم‌هایی هنوز دیدنی

پازولینی، شاعر، نویسنده و فیلمساز شهیرایتالیایی جمله‌ی معروفی در مورد فوتبال دارد. او می‌گوید: «فوتبال آخرین زبان شاعرانه‌ی جهان است.»