مطالب سینما

بزرگ‌ترین ضعف «اودیسه» نولان این است که هستهٔ نخست را با قدرت بازآفرینی می‌کند، اما هستهٔ دوم را تا حد زیادی رام می‌سازد

کمدی در سینمای ایران، برخلاف تصور رایج، هیچ‌گاه صرفاً ابزار خنداندن نبوده است. هر دوره تاریخی، کمدین‌های خودش را ساخته

بازبینی فیلم غریبی چون شبح کژدم در چهل سالگی‌اش، نمونه‌ای به دست می‌دهد از دلایل تمایز عیاری؛ و همز‌مان این پرسش

«نامه‌های زرد» بیش از آنکه یک درام خانوادگی باشد، یک درام سیاسی درباره هزینه‌های آزادی است. از همان نخستین سکانس، موضع خود را پنهان نمی‌کند

فیلم «فلسطین ۳۶» (Palestine 36)، ساختهٔ آن‌ماری جاسر، خیزش بزرگ ۱۹۳۶ و قیام سه سالۀ فلسطینی‌ها علیه بریتانیا را روایت می‌کند

داستان «روز افشاگری» (Disclosure Day) در بستری از التهاب‌های جهان‌شمول و سایۀ سنگین یک جنگ جهانی سومِ در جریان روایت می‌شود

کریستف کیشلوفسکی، خود در مورد فیلم «زندگی دوگانه‌ی ورونیک» می‌گوید فیلم درباره دو زن شبیه که از زور شباهت به دوقلوهای یکسان می‌مانند، نیست

اکران «استخر» به عنوان سومین فیلم بلند سروش صحت، بیش از آنکه صرفاً ورود یک فیلم تازه به چرخه اکران باشد، فرصتی است برای مرور مسیر او

«بک‌رومز» (Backrooms) متکی بر یکی از عجیب‌ترین و نوظهورترین خاستگاه‌های رسانه‌ای قرن بیست‌ویکمی است؛ پدیده‌ای برآمده از اعماق فرهنگ اینترنت

«اودیسه» ساخته پر سر و صدای کریستوفر نولان، چیزی نیست جز یک محصول تمام‌عیار هالیوود با همه مختصات یک فیلم هالیوودی که برای گیشه ساخته شده